Day 12 Namanga

by Janny Huitema on mei 09, 2016

Day 12 in Kenya!

6:00 AM – Nairobi
De wekker ging erg vroeg omdat we op tijd bij het ontbijt moeten zitten. Voordat we vertrekken naar Namanga moeten we nog langs een KCB bank voor wat extra cash.

We hoopten dat Charles ons naar de juiste buslocatie wilde brengen in deze grote stad maar we hoorden niet zo veel van hem sinds de avond hiervoor. Er heeft zware regen gevallen en dit heeft ervoor gezorgd dat het voor Charles moeilijk was om de stad in te komen en te reageren (tenminste, so kwam het op ons over). Intussen hebben wij contact gehad met Nicholas die op ons wachten zou in Namanga bij aankomst.

We ontbijtten dus in het Hotel en pakten daarna met onze koffers een taxi naar de KCB bank, en vroegen of de driver ons daarna af wilde zetten bij de busstops naar Namanga. We kozen een bus, waar we onze koffers in laadden die vervolgens pech bleek te hebben. We verhuisden naar een andere bus die nog lang niet vol was. Zoals jullie eerder lazen, een bus in Kenia vertrekt pas als hij vol is.. En na ongeveer 3 kwartier wachten besloot Stan een handje te helpen met “calling” van passagiers. Helpt altijd, een roepende mzungu!

We reden eenmaal, maar hadden erg oncomfortabele stoelen. Jil kon haar kleine voetjes nergens kwijt, en Stan had weer ruzie met weinig beenruimte. Er werd verteld door meerdere mensen dat Namanga 2 uur rijden was. Dit bleek alsnog ook 3 uur rijden te zijn.

Aangekomen in de brandende zon in Namanga werden we overspoeld met aandacht waarbij iedereen je wil helpen met het tillen van je bagage (voor geld), “i carry?”. Er wordt enthousiast aan je koffers gegraaid, wat wij natuurlijk niet leuk vinden.. Want waar is Nicholas? Nergens te bekennen. Vrouwen willen met name aan Jil veel sieraden en souvenirs verkopen. Het maakt niet uit of je nee zegt, altijd blijven proberen.

We verplaatsten naar een beetje schaduw waar ons voor de zoveelste keer Qat werd aangeboden, een populair soort drugs waar je op kauwt. -wilden we niet. Toch maar beter ergens anders gaan staan wachten, besloten we.

We liepen de “busterminal” uit en wachtte voor een guesthouse als herkenningspunt. Hier wachtte we enorm lang.. Meer dan een uur, met weinig inzicht waarom Nicholas laat was en hoe snel die zou komen. Intussen werden we veel aangekeken, praatjes met ons gemaakt, mzungu naar ons geroepen en probeerden veel motorrijders en automobilisten ons een rit naar Amboseli aan te smeren. Niet leuk..

Toen kwam Nicholas eindelijk in beeld, een hartelijke man die ondanks wat persoonlijke probleempjes echt z’n best deed om onze enige dag in Namanga nuttig te maken. Het was tegen half 4, en we hadden erg honger na de lange reis en het wachten. De guesthouse waarvoor we stonden te wachten was ook bedoeld als ons verblijf. Spotgoedkoop! 800 shilling (7 euro?) per nacht, dit verbaasde ons enorm. De keuken had alleen renovatie dus liepen we naar de andere kant van het stadje. Daar ontmoette we de eigenaar van Upendo Dairy, een Dairy waarbij zowel boeren met alleen stalkoeien als zelfstandige boeren zoals de Masai melk inleverden. Hier werd melk gekocht door de mensen uit het stadje en ze leveren aan hotels en andere horeca.

Daarna keken we ook bij Namunyak Dairy, gerund door een jongedame. Dit is een familiebedrijf en zij verkopen alleen melk van de koeien van familie. Zij maakt ook yoghurt van de melkoogst van de avond, omdat ze dit toch niet ’s avonds kunnen verkopen.

Daarna zijn we gaan rusten op de kamer in de guesthouse. We voelden ons allebei niet lekker, eten is ergens op de dag verkeerd gevallen. Liever aan het eind van de reis ziek worden dan aan het begin. Na een beetje bijkomen viel het eigenlijk ook wel mee. We dronken nog een frisje in het stadje en gingen slapen.

Asanta sana,
Stan Borns
Jildou Jellema